| تبليغات | X |
|
باغ نگار وخداگفت : من گنجی بودم پنهان .پس خواستم تا آشکار شوم
| ||
|
فراوانی بادهای پاییزی بابوی خیس برگهای ریخته باران خورده درگذرگاه مدرسه آنکه ایستاده همیشه منتظراست آنکه سرمست وشاد درگذراست ودرکیف اش دراندیشه اش درنگاهش کلکسیونی ازتضادهاست کمی از فلسفه کانت ودکارت قسمتی ازنقش تابلوهای سهراب وشعرهای نو نیما چندخط فال حافظ و ملث پاسکال و چیزی از عرفان ابوسعید ابوالخیر وامیدی که ته دلش همیشه سبز است اینک فراوانی بادهای پاییزی ست وریزش برگهای زرد وسرخ ونارنجی درختان بلند ونیمه عریان چهار باغ است وهمهمه خنده های عسلی بچه های خوشبخت که ازمدرسه برمیگردند وفصلی که همیشه خاطره است اینک فراوانی تجمعی خاطرات عهدتحصیل است وبچگانه گریستن به خاطر از دادن کلاس روانشناسی به خاطرلحظه هایی که سر کلاس تاریخ با سوسن همیشه نامه نگاری میکردیم حالا بچگانه گریستن به خاطر عشقهایی که همیشه رویای سر کلاس بودند آرزویی واهی وفقط خاطره ماندند درذهن زمان درخاطر من مثل بسته های توخالی مثل آدمکهای پوشالی حالاهرکدام جدا از هم عاشق ومعشوق بی ذره ای از عشق بی هیچ نگاه آشنایی در روزمرگی هاشان گم شاید اگر عشقی بود میتوانست شوری برانگیزد شاید اگردختری بود سوار بر اسب نجابت وجوانی خویش میتوانست عشقی برانگیزد اما ....افسوس اسب ها گریخته اند ودختران با خاطره شوهرانی که نیستند باخاطره عشقهایی که موهومند پیرشده اند ومردان به جنگ نرفته مرده اند یادر غباری مسموم در رختخوابی از تارهای عنکبوت خوابهای حماسی می بینند اینک فراوانی بادهای پاییزی ست وفراوانی ریزش تند برگهای زرد وسرخ ونارنجی وفصل فصل خاطره هاست.
[ دوشنبه یازدهم مهر 1390 ] [ 11:1 ] [ زیتا رضایی ]
دوستان عزیزم به یاد شما هستم اما متاسفانه بسیار گرفتارم. بنابراین باز هم ممکن است دیر به شما سر بزنم این روزها به دعای شما محتاجم شادباشید همیشه [ دوشنبه نهم خرداد 1390 ] [ 13:37 ] [ زیتا رضایی ]
باسلامی دوباره خدمت تمام دوستانم
دلم برای همه ی شما تنگ شده است اما بسیار گرفتارم.و به دعای شما محتاجم واما بعد......... نمی دانم می دانید یا نه؟
بهار نباشد هیچ فصلی زیبا نیست حتی پاییز
پس بهارانتان همیشه خجسته باد
منتظرم باشید اگر خدا بخواهد زود برمی گردم.
فراموشم نکنید که همیشه به یادتان هستم
[ شنبه بیستم فروردین 1390 ] [ 18:22 ] [ زیتا رضایی ]
سلام به همه دوستان
باعرض پوزش مدتی گرفتارم مرا ببخشید اگر سری به شما نزدم انشاالله در زودترین زمان ممکن بر میگردم فراموش نکنید که همیشه به یادتان هستم [ شنبه بیست و سوم بهمن 1389 ] [ 10:11 ] [ زیتا رضایی ]
سرفه می کنم
گذشته های دوست نداشتنی ام را توی روز نامه های باطله و مچاله میکنم آرزوهایی را که حالا دیگر خیلی به دردم نمی خورند [ شنبه دوم بهمن 1389 ] [ 10:42 ] [ زیتا رضایی ]
سرم
بازار مسگرهاست چک چک چکش می زنند هزار مسگر درون من ومن چر چر چرخ می خورم گیج و دمغ میان تشت های رسوایی ام که افتاده اند اینجا و آنجا از بام عاشقانه هایم / ای دآآآد چرا برده بودم از یاد که اینجا عاشق را می کشند بر دار چرا برده بودم از یاد که پچ پ چ ه ها نقل سر هر بازار خواهند شد و اخبار داغ روزنامه ها / تقصیر هیچ کس نیست شاید دلم محرم نبود بامن [ چهارشنبه بیست و نهم دی 1389 ] [ 13:58 ] [ زیتا رضایی ]
برق نگاه تو
می شکند مه آلودگی مرا و گیج می کند مرا بوی کاجی که از مو های تو بر می خیزد با تو بودن خوب است با تو بودن سکر آور است مثل رعشه ی عطر یاس ها در خنکای یک شب بهاری مثل چرت های کنار بخاری و نوازش های تو جمع می کند پریشانی مرا و رام می کند اسب های وحشی ای که می تازند در قلبم اما... من می ترسم بانو می ترسم عادت کنم به عاشقانه های تو و همه این چیزها ی پیچیده در بوی کاج ویاس در خماری چرت ها وهمی بیش نباشند می ترسم چشمهایم فریبم داده باشند و تو فقط یک رویا باشی [ دوشنبه بیست و هفتم دی 1389 ] [ 9:58 ] [ زیتا رضایی ]
دستهایم
هوایی شده اند برای چیدن خوشه هایی که از شب صندوق خانه ی مادربزرگم آویزانند / اینجا کویر پراز الماس هایی ست که هر کدامشان به هزار لنگه کفش کهنه می ارزند تو فقط چشمهایت را نو نگه دار سطر های تازه خود به سراغت خواهند آمد [ دوشنبه بیستم دی 1389 ] [ 21:20 ] [ زیتا رضایی ]
۱/
تحمل کن کمی...قله نزدیک است برو ...آهسته آ ه س ت ه و نترس که هوا تاریک است ۲/ بگذر از فال های تاروت قسم به هر تار موت که تمام دروغ هایم راست بود
۳/ همه چیز از موسیقی شروع شد چشمک های تو....لبخند های من وچیدن بوسه از درختی که حالا نیست ۴/ عجب خطر ناک است کوچه باغهای عشق اگر نرساندمان به باغی و برساندمان به کوره راهی ۵/ مچاله می شوم در سایه ام ومی شمارم شمع های کیک تولدم را چقدر به مرگ نزدیکتر شده ام
[ پنجشنبه شانزدهم دی 1389 ] [ 9:57 ] [ زیتا رضایی ]
از کنار ایستگاه اصلی اتوبوس های واحد که پشت سرهم قطار شدند می گذرم.راننده ها همه پیراهن آبی و شلوارهای سرمه ای پوشیده اند وسر به سر هم می گذارند.دو نفرشان سر به سر بلیط فروش پیری گذاشته اند کلاهش را برداشته وبا هم دست به دست می کنند می گویند: اووووگوشاشو چه گوشای دراز و قشنگی./پیر مرد تقلا میکنند وبا غر ولندکلاهش را از دست آنها می قاپد.درست مثل آیدین که سر به سر پدرش می گذارد.و همیشه عاشق پیراهن آبی ست. هوا ابری ست. می روم توی پارک می نشینم.زیر درخت نارونی /زیر یک آلاچیق وبوی گلهای خرزهره کلافه ام می کند.بوی تلخ گلهای خرزهره.چند روز پیش همین حرف را به آیدین وقتی داشتم طرح گلهای خرزهره را می کشیدم گفتم آیدین گفت:مگه بو هم مزه دارد ؟/گفتم :بله که دارد.ما اول از بوی چیزی می فهمیم که شیرینه یا ترشه یا تلخ.مثل بوی ترشی های داخل دبه.یا بوی یاسهای زردی که از سر دیوارها یا پرچین ها آویزانند توی کوچه و ما به خاطر همین بو وسوسه می شیم ته گل را یعنی جایی که فکر میکنیم شیرینه را گاز بزنیم./ قانع نشد.اما ساکت شد.شانه بالا انداختند و لبهاش را یک وری کردکه:چه چیزها./ به نظرم آدمها هم هر کدامشان یک بویی می دهند وحتی حوادث و اتفاقات روزمره هم.مثلا من هر وقت آدین را می بینم /یا می دیدم انگار یک هو بوی گل سرخ می آمد شاید خیلی رمانتیک باشد ولی همین طور است که می گویم.این ها را برایش نوشته ام .حتی برایش نوشته ام که گلهایی که او برایم می آورده تا حالا را به همان شکل خشک کردم وقاب کردم زدم به دیوارهای اتاقم به شکلهای هندسی مختلف مثل مربع /لوزی بیضی/ دایره/ برایش نوشتم که چرا نمی آید تکلیف من را روشن کند خانواده ام تحت فشارم گذاشتند یعنی بیشتر پدر که می گوید: اگر می خوادکه بیاد عقد وعروسی کند اگر هم که نمی خواد بگه که ما هدیه های نامزدیش را پس بدهیم .قال قضیه را بکنیم شوهرت بدهیم به یکی از این خواستگارات .والبته بیشتر منظورش پسرها ی دوستاش هستند که همگی مثل پدرم آژانس املاک دارند.نمی دانم نوشتن این چیزها خوب است یا نه ولی واقعیت است.هوا یک نموره سرد است ومن قلبم درد میکند انگار یکی با مشت کوبیده باشد روی قلبم. حالا هوا بغضش می ترکد و باران روی شاخ و برگها و حوض نعل اسبی وسط پارک ضرب می گیرد.برایش نوشته ام حالا دیگر حاضرم با آن پدر بد اخلاق وعصبی ات هم بسازم و زندگی کنم.آیدین می گفت وقتی او سه ساله بوده پدر و مادرش از هم جدا شده اند.می گفت:مادرش یک دختر ارمنی بوده که خیلی شبیه من بوده دختری با چشم های عسلی و موهای خرمایی بافته که صدای قشنگی داشته و هر از گاهی هم آواز می خوانده.پدرش وقتی خدمت سر بازیش را در ارومیه میگذرانیده مادرش را می بیند و عاشقش می شود وبعد باهم ازدواج می کنند پدر آیدین جوانی هاش اندام مردانه و صورت خوش قیافه و جذابی داشته و این را می شود از چهره و اندام الآن آیدین که شبیه پدرش هست فهمید اما اخلاق خوبی نداشته عصبی بوده و شکاک یا شاید هم کمی نسبت به زنش حسود وهمین بگیر وببندش وبد اخلاقی هاش باعث می شود که مادر آیدین از ش طلاق بگیرد وچون پدر آیدین ول کن خانم نبوده او هم با یک مرد قفقازی ازدواج می کند و می رود آن طرف مرزها .وحالا پدر آیدین حالش از هرچه زن است بهم می خوردآیدین می گفت که پدرش با شکلهای مختلف تنفرش را اززنها نشان می دهد.جالب اینکه هر وقت می رفتم خانه شان روزنامه ها و مجله هایی می دیدم که چشم و دهن همه زن ها داخل آنها را در آورده بود یا خط خطی کرده بود یا به شکلهای زشت ترسناک در آورده بود یا اینکه آن ها را سوراخ سوراخ کرده بود.لابد زن های کور کر و زشت را بهتر تحمل می کند. حالا که به اش فکر میکنم می ترسم آیدین هم مثل پدرش بشود چون او هم به هر کسی که من ازش تعریف کنم حسودی میکند.می گوید: نه بابا همچینام نیست کجاش قشنگه /کجاش جالبه/کجاش روشنفکره/کجاش مهربونه/والا آخر...آیدین فقط به مانکن ها حسودی نمی کند.وگرنه به بازیگر /فوتبالیست/استاد/دانشجو/محقق/شاعر ونویسنده /خواننده/وحتی پیتزا فروش هم حسودی میکند.برایش نوشته ام دیگر حتی از مانکن ها هم خوشم نمی آید وقتی تو نیستی. حالا باران بند آمده خوشبختانه من با وجودی که چتر نداشتم خیس نشدم چون زیر آلاچیقی نشستم که گاهی با آیدین می آمدیم ومی نشستم .حالا پارک شلوغ شده بچه ها با جیغ ودادهای کودکانه شان میدوند وبازی می کنند و زن و شوهر های جوان و یا نامزدها قدم زنان با هم می گویند و میخندند یک دختر و پسر را می بینم که دست هم را گرفته اند و به شکل مضحکی به همدیگر لبخند می زنند یک دفعه یاد مرغهای عشق آیدین افتادم که بوی فضله شان تمام اتاق را گرفته بود.و آنها بی توجه به این بوی بد به سرکول هم می پریدند و نوک تو نوک بودند .آیدین می گفت که وقتی نیست پدرش هم کار ی به کار آنها ندارد.فقط گاهی به توصیه و التماس آیدین به شان آب و دانه می دهد می گفت چون پدرش از مرغ عشق خوشش نمی آید.یک روز .همان روز زشت و غم انگیز به آیدین که داشت قفس آنها را تمیز میکرد گفتم: اه چه مرغای عشق کر وکثیفی .چقدر بوی گه میدهند ./آیدین گفت : همینه دیگه این یعنی این که عشق هم گاهی وقتا خراب کاری دارد .گند و گه داره...همیشه رمانتیک بازی و دلو دیوونه بازی نیست وبه ام چشمک زد .بعد نمی دانم چی شد پدرش وقتی ما را کنار هم با مرغ عشق ها دید عصبی که بود از همیشه عصبی تر شد یک دفعه آمد تو و قفس را با اخم وتخم برد توی اتاقش .فردایش یکی از مرغ های عشق را پر داده بود وقتی رفتم خانه شان ودیدم فقط یک مرغ عشق است .خیلی گریه کردم .به دلم بد آمده بود فقط یک کلمه گفتم : چقدر لوس./ وبعد چه علم شنگه ای به پا شد پدرش نمی دانم از کجا شنیده بود که آمد داخل .مشتش را گره کرده بود وتوی هوا تکان می داد : شما زنا همه چیو از من گرفتین حالام می خواین پسرمو...اگر آیدین بغلش نکرده بود . اگر تنگ گوشش حرفهای آرام بخش نگفته بود و قربان و صدقه اش نرفته بود و به من چشمک نزده بود که بروم پیر مرد نیمه عرب اهوازی با آن هیکل استخوانی بی قواره اش آمده بود جلو ولابد من را گرفته بود به باد کتک.آیدین فردایش زنگ زد : پدرمه دیگه تو که میدونی عصبیه /پیره/ حساسه .من از طرف اون معذرت خواهی میکنم .اما تو هم کوتاه بیا و با من قهر نکن ./گفتم: نه نمی دانم هی می گی عصبیه / پیره/ حساسه چرا تو عذر خواهی کنی؟ چرا من همیشه کوتاه بیام .این دفعه اون باید عذر خواهی کند خودت که دیدی می خواست منو بزنه ./آیدین گفت:کی می خواست تو را بزنه اون فقط ژست شو گرفته بود این جوریه دیگه تو که می دانی ./گفتم : نه نمی دانم تا پدرت عذر خواهی نکنه با تو هم حرفی ندارم./بعد از آن چند بار دیگر هم زنگ زد و من هر بار می گفتم :بگید نیستش./ یا تلفن را قطع می کردم . خیلی به ام برخورده بود .حس بدی داشتم.حس توهین شدگی .همیشه کوتاه می آمدم با همه جور بد اخلاقی ها وچشم غره هاش اما این دفعه فرق داشت .
یک روز آیدین با لباس خلبانی ماشین هوانیروز دم در خانه غافلگیرم کردگفت: نسترن کوتاه بیا تو چرا با من لج می کنی تو چرا یک دفعه حساس شدی تو که می دونستی بابام اخلاق خوشی ندارد خودتت قبول کردی گفتی ایرادی نداره حالا؟./گفتم : اشتباه کرده حالا نمی توونم با بابات یک جا باشم نمی تونم باهاش بسازم .فکراتو بکن یا من یا بابات. کفری شد گفت : آخرش از دست شما دوتا سر به کوه وبیا بان می گذارم .هیچ کدوم حرف حساب توی گوشتان نمی ره.باشد هرجور دوست داری.ورفت لابد پدرش هم همین شرط را گذاشته بود .حالا چند هفته است که نه دیدمش ونه صدایش را شنیده ام .دلم برایش تنگ شده /برای شوخی هاش ./برای اس ام اس های با مزه اش./برای یک وری لبخند زدن هاش /برای مسابقه ی دوچرخه سواری که باهم داشتیم هایی شب ها زیر نور مهتاب توی کو چه های پشت پارک .برای سینما رفتن/برای قدم زدن کنار ساحل زاینده رود یا چهار باغ/برای سر به سر هم گذاشتن ها یمان /برای ساز زدن و آواز خواندنش ./ برای همه چیزش تنگ شده.به خانه شان که زنگ می زنم همه اش پدرش گوشی را بر می دارد می گوید:ها؟.....خودتی بابا....قهر نکن بامن ....باشد هرچه تو بگی ....حرف بزن با من ....گوش میکنم./لابد با آن گوشهای درازش. موبایلش هم یا خاموش است یا دردسترس نمی باشد است. به هوانیروز هم زنگ زدم می گویند رفته ماموریت.حتی خانه عمه اش هم که دوست مادرم هست وباعث و بانی آشنایی ما و نامزدیمان شده رفتم آنجا هم نبود وعمه هم ازش خبری نداشت.این جور که بویش می آیدلابد نیمی خواهد با من حرف بزند. نمی خواهد من را ببیند شاید دارد تنبیه ام می کند نمی دانم .برای همین تصمیم گرفتم با نامه همه حرفهایم را به او بزنم .نامه همیشه کارایی خوبی داشته .می روم صندوق پستی نامه را از کیفم بیرون می آورم بو می کنم همان عطری راکه دوست داشته به نامه زدم..دوباره آدرس را مرور می کنم :خیابان گلخانه /خیابان نیروی هوایی/ کوچه ی...فکری می کنم .نامه را از پاکت بیرون می آورم نگاهی به نوشته هایم می کنم..از اول تا آخر ....وبعد نامه را ریز ریز می کنم و توی سطل آشغال می اندازم ..از کجا معلوم شاید پدرش نامه را به دست او نرساند تازه او که رفته ماموریت..شاید نخواهد دیگر من را ببیند یا بامن ادامه بدهد زورکی که نیست.شاید هم بهتر است همه چیز همین جا تمام بشود.حالا همه جا بوی گل های خرزهره می دهد . //. . [ دوشنبه سیزدهم دی 1389 ] [ 16:56 ] [ زیتا رضایی ]
|
درباره وبلاگ  از پل خواجو گرفته چارباغ مه گرفته خاطرات کودکی هام هیچکدوم یادم نرفته وقتی بچه بودم خانه باغ مان توی یک کوچه بن بست بود که همچین بن بست ،بن بست هم نبود ته اش کوره راهی بودکه میخورد به یک کوچه باغ که خیلی خیال انگیز بود خیلی زیبابودوخیلی خاطره انگیزبود پربود ازدرختهای کیویج وگردو گیلاس وسیب وچندتای هم به وبادام وپراز گلهای یاس واقاقیاوپیچک وگلهایی که حالا اسم شان یادم نیست همیشه من و زهره و مهنازونرگس می رفتیم آنجا بازی میکردیم حالا آنها بزرگ بزرگ شدند حالا یکی دوتای انها ایران نیستندومن هم زندگی خودم را دارم. اماهنوزهم گاهی شب ها خواب آن روزها را میبینم خواب خانه باغ مان را.خواب کوچه باغ راخواب کودکی هام را .وحتی خواب درخت شاه توت سیاه ته خانه مان راکه خودش یک جنگل بود با آن همه شاخه وبرگش اسم آن کوچه کودکی هام باغ نگار بود. همیشه به یاد آن روزها و آن کوچه باغ رویایی میخوانم: من که رفتم از کنارت قربون بوی بهارت کاش میشد یک بار دیگه ببینم نقش ونگارت وحالا باغ نگار من اینجاست. ..
امکانات وب
| |
| [ طراحی : سیب تم ] [ Weblog Themes By : Sibtheme] | ||
